ADALILAR ;Emperyalist politikalara,İMF dayatmalarına,post-modernizm’e karşı insanlığın kurtuluş bayrağıdır.

ADALILAR ;Parasız,bilimsel ve anadilde eğtim şiarıyla ezberci gerici ve paralı eğitime karşı gençliğin aydınlık gelecek bayrağıdır.

ADALILAR ;Emeğin kurtuluşu ve insanca yaşam için her türden hak gasplarına,iş cinayetlerine ve sınırsız sömürüye karşı işçilerin öncü bayrağıdır.

Önderimiz MAHİR ÇAYAN’ın tarihten aldığı mirası ve değerleri koruyarak sınıflar savaşında mevzilenmiş proleter devrimci unsurların anti-emperyalist anti-oligarşik anti faşist cephesini ören öncüsüdür.

ben ne şuralıyım, ne buralı,
adalıyım adalı,
ada’m ormanlıktır.
dostluk, yoldaşlık, mertlik ormanı,
bütün ada’mı kaplar.
erdemin güneşi, yirmi dört saat aydınlatır adamı
biz ada sakinleri bilmeyiz karanlığı.

YAŞASIN DEVRİM ve SOSYALİZM
KURTULUŞA KADAR SAVAŞ

adalilar09@gmail.com

Şimdi biraz da umuttan söz etmenin vakti! Bu umut yarına olduğu kadar bugünümüze, en yakın dünümüze ve tarihimize aittir!

Doğrudur hep doğruları yapmadık, yanlışlarımız, eksikliklerimiz, yanılgılarımız da oldu. Ama kim inkâr edebilir ki bu ülkenin sokaklarını ‘aşk ve devrim yeniden’ diye kuşattığımız o güzel günleri, kim yok sayabilir, hangi şiirin, hangi şairin gücü yeter ki buna! Melih Pekdemir bir yazısında şöyle demişti, “Yanlışları ve yanılgıları biriktirmektir aşk yanlışlardan ve yanılgılardan, doğruları doğurtmaktır devrim…”

Evet, şimdi devrim zamanı! Şimdi yeniden devrim zamanı!

Marcos, EZLN‘nin mücadelesini anlatırken, ‘biz de içimizde, ruhumuzda yamalar taşıyoruz, kabuk bağlamış olduğunu varsaydığımız yaralar; en beklenmedik zamanlarda açılan yaralar’ derken, yalnızca Zapitistaları değil, Türkiye Devrimci Hareketi’nin nüvelerini ezilenlerin mücadelesini yürüten herkesin yüreğindeki yaraları da anlatır. Yamalı ve yaralı olsa da ruhumuz sarı zemin üzerine kırmızıyla işlenmiş, geleceği avuçlarına alan, yumruklu – yıldızlı bir bayrak gibi dalgalanmaya devam ederiz.

Ve şimdi, gün dönüyor! Olanca masumiyetiyle ve coşkusuyla tarih devrimci genç bir kuşağın ellerinde yeniden hayat buluyor, sokaklar, alanlar ısınıyor! Eylemlerin güzel gözlü çocuklarının gözleri ışıldıyor, ayaklarımız yerden kesilircesine arşınlıyor zamanı!

Bir umuttan söz ediyoruz, umut edilmemiş bir umuttan!

Herkese söz etmek, gittiğimiz her yere taşımak gerek şimdi bu umudu. Hayat da başka nasıl değişebilir ki! Kimileri de gözlerini umudumuza dikmiş ama ne mümkün; onlar ne umudu anlayabildiler ne hayatı ne aşkı ne de devrimi!

Şimdi geleceğe gülümseyen gözlerimizdeki inançla emekçi yoksul halkımızın acıları ile büyümeye, Filistin‘de taşlarla direnen çocukların öfkesini yüklenmeye, Aleksis’in gecelerindeki isyanı paylaşmaya şimdi tarihin akışını değiştirmeye…

Bir kez daha hayata, kavgaya, sokağa merhaba!

Faşizme Karşı Birleşik Cephe [FKBC]
http://fasizmekarsibirlesikcephe.blogspot.com/

“Devrimci Sosyalist kurumlar, 29 Mart yerel seçimlerinde ortak tavır alacağına dair bir açıklama gerçekleştirdi.

Açıklamayı DTP (Demokratik Toplum Partisi), ÖDP (Özgürlük ve Dayanışma Partisi), EMEP (Emek Partisi), TKP (Türkiye Komünist Partisi), SDP (Sosyalist Demokrasi Partisi), EHP (Emekçi Hareket Partisi), DSİP (Devrimci Sosyalist İşçi Partisi), Sosyalist Parti, Yeşiller Partisi, DİP Girişimi (Devrimci İşçi Partisi Girişimi), Halkevleri, ESP (Ezilenlerin Sosyalist Platformu), DHP (Demokratik Haklar Federasyonu), SODAP (Sosyalist Dayanışma Platformu), SEH (Sosyalist Emek Hareketi), TÖP (Toplumsal Özgürlük Platformu), Anti-Kapitalist, Teori ve Politika, Kaldıraç, HKM (Halk Kültür Merkezleri), Türkiye Gerçeği, Köz, Proletaryanın Kurtuluşu, 78’liler Girişimi hazırladı. Böyle bir çalışma Türkiye Devrimci Hareketine ne kazandırır ?”

-Temel Demirer:
-Sibel Özbudun :

Evet, hangi düzlemde ve neyi hedeflerse hedeflesin, ezilenler, ötekiler, mağdurlar açısından birlik büyük bir şiar, ve o kadar da ciddi bir iştir.

“Ciddi” sözcüğünün altını özenle çizmeliyiz. Çizmeliyiz çünkü adını zikretmeden geçeceğimiz bir alay negatif örnek veya ciddiyetsizlik bizimle alay etmektedir adeta.

Barracio’nun, “Kelimeler değil, onları konuşan ağızlar önemlidir,” sözünün unutulmamasının çok önemli olduğu kriz koşullarında birliği, yerel seçimlerde birliği veya “Catı Partisini insa”yı konustuğumuz şu günlerde birliğe gerçekte ne kadar hazırız?

Birlik, birleşeceğimiz konularda belirlenmektir. Örneğin yerel seçim ittifakına “Evet” diyenlerden kimileri gercekten CHP’yi desteklemeyecekler midir?

Mesela, Ankara’da Murat Karayalçın’ın dolaylı bir biçimde de olsa desteklenmeyeceği iddia edilebilir mi?

Ya da ÖDP’li Yıldırım Kaya’nın Kırşehir belediye baskanlığı adaylığı için 500 kişiyle CHP’ye iltihaki gündemdeyken ve bu talep Baykal’ca kabul edilecek olursa! ittifaka imza atan güçlerden kimileri, yakın mesai arkadaşlarının bu tutumuna “Hayır” diyebilecekler midir?

Veya, İstanbul’dan adaylığını açıklayan CHP’li Ercan Karakaş’ı, kendisiyle yan yana duranlar karşılarına alabilecekler mi?

Ve nihayet, yine yerel seçim ittifakını destekleyenlerden kimilerinin “ulusal solcu/yurtsever” müttefiklerinden vaz geçmeleri mümkün müdür?

Bu ve benzeri sorular gökten inmedi. Geçmiş seçim deneyimlerinden çıkarsanan sorular bunlar. Uzağa gitmeye ne hacet, milletvekili genel seçimlerinde, “Bin Umut Adayları”ndan Ankara adayının seçim kampanyasında olup bitenler tanıktır. Kampanya sırasında “ittifak” oluşturan taraflardan birinin kendi adayını desteklemek üzere İzmir’e, diğerinin ise Diyarbakır’a gittiği, Ankara adayının ise bir avuç destekçisiyle yalnız bırakıldığı, dahası bu sorun üzerine değil özeleştiri yapmak, konuşma gereği dahi duyulmadığı unutulmadı, unutulmamalıdır. Tıpkı Bertolt Brecht’in, “Hatalar kötü değil. Onları düzeltmemek bile kötü değil. Kötü olan, onları gizlemektir,” uyarısındaki üzere…

Bu ve benzeri sorular ortak seçim işbirliği beyanında halen yanıtını aramaktadır. Bu sorulara verilecek yanıtlar ise, seçim işbirliğinin geleceğini belirleyecek, biçimlendirecektir.

AKP’yi destekleyen belkemiksiz liberallerden, önüne gelenden demokratlik uman “sivil toplumcular”dan, ulusalcılıktan vazgeçmeyen “solculuk”tan, Kürt Sorununun çözümünü AB’ye endeksleyerek ulusal sorunu bireysel özgürlüklere indirgeyen nev’i şahsına munhasır yaklaşımlardan ayrışmayan bir belirlenmenin birliği, ne ve nasıl olacaktır, ya da neye yol acacaktır?

Şu an, buna dair kocaman laflar etmenin karşılığı olmadığı kanısındayız. (Tıpkı George Orwell’in ‘1984’de Big Brother’a, “Hiçbir şey sana ait değildir, kafatasının içindeki küçük yer hariç,” dedirttiği gibi…)

Ancak, bu saptamaya rağmen, şunları da ifade etmeden geçemeyiz: İhtiyaç, organ yaratır. Sürdürülemez kapitalizmin krizinin yol açtığı yeni evrenin ihtiyacı birlik ve kapitalizmin sınırlarını aşan devrimci mücadeledir.

Bu ihtiyaç, varoşlarda, fabrikalarda, ötekilerin mekanlarında boy vermektedir.

Tam da bu noktada yapılması gereken, yuvarlak masa/kapalı salon toplantılarıyla solu birleştirecek mücadeleyi yükseltme beklentisi değil; varoşlarda, fabrikalarda, ötekilerin mekanlarında mücadeleyi yükselterek solu aşağıdan yukarıya doğru birleştirmektir.

Kazancakıs’ın, “İnsan uçurumun kenarına varmadan kanatlanamaz,” sözünü durmadan anımsaması gereken devrimci hareket, büyük bir şiar olan birliğe ilişkin “makus talihi”ni, ancak ve ancak böyle aşabilecektir… Hem de Syrus’un, “Başkalarının yanılmalarına bak, dikkati öğrenirsin”; bir Çin atasözünün, “Gelenler korkmayanlardur. Korkanlar gelmediler,” vurgularunun betimlediği üzere…

30 Aralik 2008,
Mexico City

K Doğan : proleteradam@hotmail.com

http://www.apolitik.org mizah sitesi bekleriz